Album van de maand: Ben Howard – I Forget Where We Were

NEW ALBUM
Ben Howard
I Forget Where We Were
(Island Records)
OFF TUNE ALBUM VAN DE MAAND

Ben Howard

De singer-songwriter der moderne singer-songwriters is terug van weggeweest. Na de fenomenale doorbraakplaat Every Kingdom werd het een tijdje doodstil rondom Ben Howard. Tot nu dan! De sympathieke Brit is terug, maar neemt geen lekker weer mee. Het is herfst.

En daarmee doelen we niet puur op het feit dat deze webpaper uitkomt in november en dat de bomen inderdaad een steeds groter deel van hun bladerdek afstaan aan de grond. Het is herfst in het hoofd van Ben Howard. Waar Howard op Every Kingdom zich nog vrolijk een weg tokkelde van kampvuurlied tot kampvuurlied, gaat hij op I Forget Where We Were de diepte in. Het nieuwe album lijkt daardoor meer aan te sluiten bij de in de tussentijd uitgebrachte EP The Burgh Island. De ontwikkeling kenmerkt zich vooral door de wat pessimistische, melancholische toon van de plaat en de grotendeelse vervanging van de akoestische door de elektrische gitaar. Howard vergezelt de lang uitgesponnen, echoënde uithalen die we al van hem kenden nu van lang uitgesponnen, echoënde akkoorden.

Deze nieuwe insteek levert een plaat op die een stuk minder commercieel klinkt dan Every Kingdom. Ben Howard is niet bang voor het avontuur: End Of The Affair, dat de eerste single van de plaat was, is een hartbrekend epos van acht minuten, dat ergens halverwege compleet van sfeer veranderd. Howard laat zien dat hij meer is dan zomaar een folk-hype en proeft op zijn nieuwe plaat voorzichtig aan rock en psychedelica. De tonen zijn echoënd en ruimtelijk, mede dankzij het feit dat de plaat grotendeels live opgenomen is. Het geluid van I Forget Where We Were mag dan groter zijn dan het geluid van zijn voorganger, het concept van de nieuwe plaat is kleiner. Terwijl de liedjes op Every Kingdom vrijwel allemaal toebouwden naar een meezingbaar refreintje, onthouden de tracks van I Forget Where Were zich daar compleet van.

Howard gaat de diepte in; hij is niet bang voor het avontuur

Howard had makkelijk kunnen scoren en massa’s tienermeisjes aan zijn fanbase kunnen toevoegen, maar hij laat het na. De doelpunten worden er alleen maar mooier van. De betoverend mooie opener Small Things zet de toon: Howard durft stitles te laten vallen en de spanning op innovatievere wijzen over de tracks te verspreiden. Zo bevat het album bijvoorbeeld een aantal tracks zonder duidelijk refrein, maar vol met herhalingen, zoals het up-tempo Rivers In Your Mouth (Keep Your Head Up in de nieuwe stijl), dat één van de meest swingende en daardoor aanstekelijke nummers op de plaat is.

Toch weet Howard ook met deze werkwijze gestructureerde nummers te schrijven.Titeltrack I Forget Where We Were, dat ingeluid wordt door bombastische en melancholische gitaren, is daarvan misschien wel het beste voorbeeld. Ook tekstueel durft Howard echter de diepte te zoeken. Zijn donkere teksten zitten vol met metaforen en slimme vondsten. De Brit neemt waar wat er om hem heen en met hem gebeurt, bezingt zijn verloren liefde en stelt vragen (“Has the world gone mad, or is it me?”).

IMG Ben Howard 1

Door flink te variëren in de stijl van de tracks levert Howard een dynamisch en veelzijdig album af, dat zich er prima voor leent om aan een stuk door beluisterd te worden. Het relatief korte In Dreams, dat met zijn getokkel doet terugdenken aan Howard’s debuut, is bijvoorbeeld één van de opvallende tracks op het album. Ook de derde single, Conrad, die tegen het einde van de plaat te horen is, brengt voor de verandering een positieve noot. Evergreen is, ondanks zijn positief klinkende titel, dan weer een treurige track, terwijl She Treats Me Well volgens Howard zelf het nummer op het album is dat de term feel good het meest benadert.

Zo veelzijdig als het album is, zo veelzijdig toont Ben Howard zich. De Brit dwingt respect af door lak te hebben aan radiohits en eerder behaald succes (Howard speelde op Into The Great Wide Open liefst acht nieuwe tracks achter elkaar en sloeg megahit Keep Your Head Up over). Hij lijkt, zoals de titel van het album suggereert, ook op muzikaal gebied totaal vergeten te zijn waar hij eerst was. Op zijn eerste plaat zong Howard al “every kingdom must one day come to an end” (Everything). Nu voegt hij de daad bij het woord. Mogen we de vrouw die Howard zoveel verdriet deed bedanken? Ethisch gezien is het misschien niet helemaal correct, muzikaal gezien wel. Howard’s hartenpijn levert een gedurfd, intrigerend kunstwerk op. De ongeschreven muziekwet die stelt dat het tweede album vaak wat minder is dan de eerste, is door Ben Howard herschreven.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s