New album: Courtney Barnett – Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit

NEW ALBUM
Courtney Barnett
Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit
(Milk!)

courtney-barnett-1

Ze mag met recht een van de meest beloftevolle muzikanten van dit voorjaar worden genoemd: Courtney Barnett, uit Sydney. Het wonderschone debuutalbum van Barnett dat vorige maand verscheen, werd hier, aan de andere kant van de wereld, jubelend door de muziekpers ontvangen. Op dit album staan elf liedjes die een zeer onbevangen muzikante laten horen, van wie het niveau van de liedjes lijkt te pleiten voor een uitzonderlijke creatieve, scheppende gave.

Het viel liefhebbers en kenners die de wekelijkse stroom van nieuwe albums grondig doornemen snel op dat met Sometimes I Sit and Think, and Sometimes I Just Sit een interessant album verscheen. Het debuutalbum had de aandacht van de muziekluisteraar heel snel op zich gericht. De verwachtingen worden door het album, los gezien van ieders individuele smaak, meer dan ingelost: hier zingt een artieste die oprecht wat te vertellen heeft en die een eigen kijk op de wereld uitdraagt.

894890_562331137120368_381577624_o

In haar liedjes geeft Barnett droogkomische beschrijvingen van de werkelijkheid. De artieste bedient zich van origineel, geheel eigen idioom waarmee ze, vaak alledaagse, situaties en gebeurtenissen op eigenzinnige wijze – nonchalant maar doeltreffend – bezingt. Zonder dat er een veel diepere laag in de betekenis van haar teksten gezocht moet worden, zorgen de kleine onderwerpen en de vormaspecten van de teksten, met coupletten waarin twee visies tegenover elkaar worden geplaatst en fraaie metaforische vondsten, ervoor dat ook de teksten de aandacht vragen. Barnett heeft een vanzelfsprekend goede timing. Bovendien heeft ze zich ook omringd door zeer begaafde muzikanten, zodat de muziek geloofwaardig en oorspronkelijk overkomt.

Het album biedt veel onstuimige rock, maar ook worden er liedjes op een dromerige wijze ten gehore gebracht. Om er een paar nummers uit te pikken: het eerste nummer van het album, het opgewekte Elevator Operator is een wat poppy nummer à la Sheryl Crow. Pedestrian At Best klinkt heel Brits (met een riffje dat bijna gelijk is aan het gitaarloopje uit Delivery van Babyshambles). Depreston ten slotte, is een wat mijmerend nummer over een grote villa die ongewilde associaties met het verleden oproept. In al haar nummers neemt Barnett je mee in een authentieke, verrijkende aanschouwing van de wereld.

Advertenties