Live: London Calling 2015-1, dag 1

london-calling

Eindelijk was het weer zover: Paradiso is voor twee dagen omgetoverd tot festivallocatie om plaats te bieden aan London Calling! Het festival heeft opnieuw een veelzijdig programma neer weten te zetten, dat reikt van singer-songwriters tot snoeiharde punk. Off Tune doet verslag van de vrijdagavond met onder meer Slaves, The Districts en SOAK.

Waar de openers van eerdere edities niet altijd op veel bekijks konden rekenen, trapt het Britse indieduo Lusts af voor een redelijk volle kleine zaal. De formatie, die ook put uit new wave, weet een opvallend ruimtelijk geluid te creëren en bouwt dynamische en lichtvoetige geluidsmuren, die vooral ondersteund worden door een fundament aan gitaarloopjes. De band rockt er dan ook Lustsig op los! De twee leden van het opkomende bandje voelen elkaar feilloos aan en zorgen al vroeg op de avond voor een fascinerende set. Temptation, één van de twee singles die de heren tot nu toe uitbrachten, is dan ook een geslaagde afsluiter van een geslaagde opener.

Terwijl het publiek in de kleine zaal wacht, wordt het podium razendsnel omgebouwd tot een speelplaats voor de jeugdige rockers van Spring King. De Britten, die eerder deze maand nog tourden met Courtney Barnett, doen hun naam eer aan door hun set te vullen met springerige indietracks. De zingende drummer werkt zich op uitstekende wijze in het zweet, terwijl ook het gitaarwerk op de voorgrond zijn werk prima doet. Het ontbreekt de Britse formatie nog aan een hit, maar dat maakt eigenlijk niet uit als alle nummers van dit niveau zijn.

Spring King

De hoogtepunten van de show zijn dan ook verdeeld over de drie releases van het viertal. Debuutsingle Mumma doet het goed, Can I? en Better Man van de eerste EP spreken aan en ook City en In All This Murk And Dirt van de recente EP They’re Coming After You vallen in goede aarde. De speelse gentlemen hebben er zelf zichtbaar plezier in. Het publiek, dat de voetjes voor het eerst voorzichtig van de vloer laat komen, ook.

De grote zaal wordt even later geopend door The Slow Show, een sober vijftal dat vanavond is aangevuld met een bescheiden blazerssectie. De band uit Manchester debuteerde in 2012, maar brak dit jaar door met het recente album White Water, dat logischerwijs de bron is voor het grootste deel van de set. Ook dit Britse collectief doet zijn naam vanavond eer aan: The Slow Show neemt het publiek bij de hand met dromerige doch donkere folksongs die rechtstreeks afkomstig lijken uit het repertoire van The National.

De diepe stem van frontman Rob Goodwin nodigt uit tot luisteren en legt de basis voor de intieme en ingegoten sfeer die Paradiso bedwelmt. De hoogtepunten worden bereikt in de vorm van Dresden en Paint You Like A Rose, met bombast en blazers. The Slow Show doet waar het goed in is en zet een sobere en degelijke set neer, waarbij het wat aan verrassingen ontbreekt.

In de kleine zaal staat één van de sensaties van het lopende muziekjaar klaar om Paradiso op een vergelijkbare manier te betoveren. Bridie Monds-Watson, inmiddels beter bekend als SOAK, is een verlegen jongedame (ze werd afgelopen week pas 19!) die minimalistische maar sfeervolle liedjes voortbrengt. Eerder al werd ze getekend bij het label van CHVRCHES en tourde ze met collega-troubadour George Ezra. Waar Ezra echter soms vervalt in uitbundig en lyrische hartenkreten, houdt SOAK het klein. De nummers die ze de kleine zaal in laat fladderen zijn rauw, kwetsbaar en vol van pure emotie.

Soak

Op muzikaal gebied houdt de jonge Britse zich uitstekend staande: ze raakt elke noot en weet in haar eentje een fascinerend en ruimtelijk geluid uit haar gitaar te toveren. Qua klank doet SOAK daarmee bijvoorbeeld denken aan het recente album van Ben Howard, I Forget Where We Were. Vooral de al uitgebrachte singles B a noBody, Sea Creatures en Blud vormen de hoogtepunten van een betoverende set. Het lijkt slechts een kwestie van tijd voor SOAK definitief doorbreekt. Dan is het toch echt weer tijd voor wat steviger gitaarwerk.

In de grote zaal staat het alternatieve drietal Happyness uit Londen klaar. Die naam is overigens niet letterlijk bedoeld, zo blijkt uit de melancholische rock die het trio ten gehore brengt. De heren stonden al eens op London Calling naar aanleiding van hun eerste, naamloze EP en zijn nu terug met debuutalbum Weird Little Birthday op zak. De Britten openen de set met slepende tracks, die al gauw hun kracht verliezen en verzanden in een langzame brei van vervormde vocalen en gitaren. Qua sound is het allemaal dik in orde, maar het ontbreekt de nummers van Happyness aan een bepaalde noodzakelijkheid; catchy is het absoluut niet.

Als het tempo dan wat wordt opgevoerd in het vervolg van de set, weet de band eindelijk wat indruk te maken. Lang duren de danspartijtjes echter niet: het laatste nummer van de show is er weer een van de melancholische categorie. Happyness overtuigt vanavond op London Calling niet zoals het dat op de plaat wel doet. Happyness? Niet echt dus.

Ze waren stiekem al begonnen, boven in de kleine zaal: Jagaara! Het verhaal van dit Noord-Londense trio schreeuwt als het ware de naam van de naam van de Amerikaanse band Haim: we hebben namelijk te maken met drie aantrekkelijke zusjes die een frisse mix van indie, pop en elektronica maken. Ook qua sound doen Jane, Ruth en Cat Edmondson erg denken aan Danielle, Alana en Este Haim. Niet dat daar iets mis mee is, overigens. De set zit namelijk vol met lichtvoetige gitaarloopjes, zwoele samenzang en diepe elektronische drums.

Jagaara

Jagaara, dat voor het eerst optreedt buiten de grenzen van Groot-Brittannië, speelt de kleine zaal met gemak vol én krijgt het publiek aan het dansen. De aanstekelijke tracks van het enthousiaste drietal lenen zich er dan ook uitstekend voor. Een fijne eerste date dus, met een drietal mysterieuze dames dat klaar lijkt de muziekwereld te veroveren.

Dan is het tijd voor grof geweld. Een van de meest opzienbarende acts van de afgelopen maanden staat namelijk op de planken: Slaves is een duo uit het Britse Kent dat bestaat uit Isaac Holman en Laurie Vincent. De heren zijn er uit als voetbalhooligans, gedragen zich als rocksterren wanneer ze spelen, maar laten ook merken te beschikken over normen, waarden en de nodige dosis humor. Het resulteert in een snoeiharde mengelmoes van garage, blues en punk. Holman mept terwijl hij zijn kritische teksten schreeuwt als een bezetene op twee trommels, terwijl Vincent met het grootste gemak dampende riffs uit zijn gitaar laat borrelen.

Slaves

De gentlemen brengen Paradiso met speels gemak tot een kookpunt, voornamelijk in het tweede deel van de set. Dan katapulteert het duo namelijk één voor één hun bekendste singles, waaronder die van het aankomende album Are You Satisfied?, op het publiek af. Met achtereenvolgens het razendsnelle Cheer Up London, Feed The Mantaray, Slaves-klassieker Where’s Your Car Debbie? wordt de zaal klaargestoomd voor een bloedstollende climax.

Vincent pakt er vervolgens zijn gitaar nog eens bij om riffs te spelen die zo heerlijk kaal zijn als zijn eigen hoofd. Met het ijzersterke The Hunter en Hey, waarbij Holman zijn trommels laat voor wat ze zijn en nat van het zweet het publiek in stormt, wordt nog even fijntjes duidelijk gemaakt wie het hoogtepunt van de vrijdagavond van London Calling was: twee kale, vol getatoeëerde Britten die elkaar kusjes geven op het podium.

Boven is het dan de beurt aan het duistere Moon Duo om het publiek voor zich te winnen. Ripley Johnson (ook lid van Wooden Shjips) en Sanae Yamada, zijn vriendinnetje, brachten dit jaar album Shadow Of The Sun uit, dat vol staat met psychedelische meesterwerkjes. Live wordt die lijn moeiteloos doorgetrokken. Het tweetal werkt met betoverende visuals, die de perfecte omgeving creëren voor de slepende muziek van de Amerikanen.

Als een ware Perkamentus tovert Johnson de vreemdste geluiden uit zijn gitaar, om die vervolgens keer op keer door de volle kleine zaal te laten gallen. Ondertussen is Yamada de stabiele factor: ze produceert de stuwende percussie die de basis is voor de lang uitgesponnen tracks van de band. De spacerock van Moon Duo is, in ieder geval qua beleving en sound, één van de meest geslaagde momenten van de avond.

De ‘headliner’ van de vrijdagavond is de opwindende formatie The Districts. Het viertal uit Philadelphia, dat bekend staat om zijn fraaie rockmuziek, brak dit jaar door met een veelzijdige mix van folk, rock, country en blues. Op het sterke debuut A Flourish And A Spoil doet de band bij vlagen denken aan The Libertines en The Strokes, terwijl op andere momenten juist overduidelijk een Amerikaanse sound te onderscheiden is.

The Districts

Of de heren de belofte die ze op hun eerste langspeler deden live waar kunnen maken? Jazeker! De set van The Districts zit vol met riffjes en akkoordjes, loopjes en riedeltjes: gitaarliefhebbers kunnen hun hart ophalen. De tracks van de Amerikanen zijn catchy en gestructureerd, al blijft er genoeg ruimte voor duizelingwekkende solo’s. De leden van de band zijn perfect op elkaar ingespeeld en houden zich knap staande in het volle Paradiso.

Hoogtepunten dienen zich aan in de vorm van tracks als Peaches en 4th And Roebling, de eerste single die de band uitbracht. Ging er dan niets fout? Jawel. Richting het einde van het laatste nummer begeeft de gitaar van de energieke frontman het. De andere drie bandleden spelen gelukkig rustig door tot de beste man klaar is om zich in een doldwaze climax te storten. Daarmee heeft The Districts de buit definitief binnen, tot op de laatste cent. Dit jaar al staat de band onder meer op Lowlands, daarna zullen ongetwijfeld veel meer festivals volgen. The Districts: kers op de indietaart.

Advertenties

Een gedachte over “Live: London Calling 2015-1, dag 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s