Live: London Calling 2015-1, dag 2

london-calling

Eindelijk was het weer zover: Paradiso is voor twee dagen omgetoverd tot festivallocatie om plaats te bieden aan London Calling! Het festival heeft opnieuw een veelzijdig programma neer weten te zetten, dat reikt van singer-songwriters tot snoeiharde punk. Off Tune doet verslag van de zaterdagagavond met onder meer Drenge, As Elephants Are en Jack Garratt.

De grote zaal wordt op de tweede dag geopend door het Britse viertal As Elephants Are, dat sinds dit jaar flink aan de weg timmert. De band produceert gestructureerde rock, met een licht alternatief randje en overgiet elke track met een eigen sound. As Elephants Are blijkt een geoliede formatie die de strakke sound uit de studio live prima ten gehore kan brengen. De bandleden beheersen hun vak stuk voor stuk en vormen een hecht collectief.

as-elephants-are

Vooral de tracks van de EP Crown, die eerder dit jaar werd uitgebracht doen het goed. De titeltrack, die als voorlaatste nummer van de show gespeeld wordt, is één van de hoogtepunten van de tweede dag. Ook Breathe en War Cry, de twee andere nummers van de overwegend bombastische EP, worden echter goed ontvangen door de steeds voller wordende grote zaal. De sympathieke Britten lijken dan ook enigszins overdonderd door de respons van het Amsterdamse publiek en spreken (vooral de knuffelbare frontman Roger Waters, tienermeisjesidool in spe) meerdere malen hun dank uit.

Gek is het niet, dat de muziek van As Elephants Are het zo goed doet. De band laat horen over veel potentie beschikken en zou over een paar jaar zomaar kunnen schitteren op het affiche van bijvoorbeeld Pinkpop. Het lijkt een kwestie van tijd voor een massa tienermeisjes de band (en de leden van de band) ontdekt en As Elephants Are verandert in een bescheiden fenomeen. De sound is er in ieder geval, zoveel is na de show op London Calling zeker.

De kleine zaal, die eerder op de avond is opgewarmd door Charlie Cunningham en Hannah Lou Clark, is inmiddels volgelopen voor Marika Hackman. De Britse schone betreedt het podium met twee bandleden om de nummers van haar sterke debuut We Slept At Last, dat dit jaar uitkwam, te vertolken. Hackman heeft een bijzonder en aangenaam stemgeluid, waarmee ze haar onconventionele folksongs op fraaie wijze inkleurt. Ze bedient zich via haar gitaar van bijzondere akkoorden, die door de ruimte lijken te fladderen.

???????????????????????????????????????????

Achterin de zaal wordt wat gepraat, maar dat weerhoudt de show van Marika Hackman er niet van een bepaald betoverend effect uit te oefenen. De liedjes zijn niet allemaal even pakkend, maar van een fascinerende sound is absoluut sprake. Marika Hackman blijkt een artiest die langzaam maar zeker tot grote hoogten kan stijgen. De eerste kennismaking was in ieder geval een geslaagde.

In de grote zaal staat één van de grootste fenomenen van het lopende muziekjaar klaar. Met zijn baard en knotje zou de Brit Jack Garratt zo in een hip gitaarbandje kunnen zitten. Niets is echter minder waar: de man is een begaafde solist die zich zowel bediend van samples en baslijnen als van verfijnd piano- en gitaarspel. Vanaf de eerste seconde laat Garratt Paradiso schudden op haar grondvesten. Letterlijk. De bastonen staan zó hard afgesteld dat er voor het podium een open ruimte ontstaat omdat het publiek niet te dicht bij de boxen durft te komen.

Wat volgt is een interessant schouwspel waarbij Garratt van zijn piano naar zijn elektronische drumstel en vervolgens door naar zijn gitaar racet. Op tracks als elektronische en uitbundige Chemical neigt Garratt stiekem naar techno en house, maar in het overgrote deel van zijn set legt de sympathieke Brit vooral veel soul aan de dag. In het ingetogen en uitgesponnen The Love You’re Given bijvoorbeeld, waarin zijn stem soepeltjes van laag naar hoog schiet. Garratt klinkt fris en hip, al heeft hij zelf flink wat aan te merken op zijn uitvoering vanavond.

Jack Garratt

Naast de eerdergenoemde singles doen ook de tracks van Remnants, de EP waarmee Garratt doorbrak, het goed. Water bijvoorbeeld, een stuwende track waarbij Garratt nogmaals zijn kunsten toont op zijn elektronische drumstel. Hoogtepunt van de set volgt echter als Garratt besluit een track over te slaan om het feest gewoon maar los te laten barsten (“Fuck it”) en hit Worry inzet. De track begint intiem, maar wanneer Garratt alle laagjes van het nummer opgebouwd heeft grijpt hij zijn gitaar en begint hij aan een bezeten solo. Jack Garratt toont zich op London Calling een passie- en talentvolle muzikant die sympathiek en dankbaar is. Daarnaast laat de Brit horen over een arsenaal aan fijne klanken en liedjes te beschikken. Must see voor de aankomende festivalzomer.

De verassing van de dag volgt na Garratt in de grote zaal. De Fins-Franse band The Dø verrast vriend en vijand met een mysterieuze en epische set vol elektronica. Het vijftal bestaat uit vier bandleden, die stuk voor stuk los gaan op elektronische drums, keyboards en basgitaren én de excentrieke zangeres Olivia Merilahti, samen met toetsenist Dan Levy de kern van de groep. De groep biedt uitbundige electropop in de stijl van MGMT (ten tijde van Oracular Spectacular) en CHVRCHES. Vooral de stem van Merilathi legt daarbij de basis voor de vergelijking met de Schotse formatie achter Lauren Mayberry.

De groep brengt in Paradiso voornamelijk tracks van het recente album Shake Shook Shaken ten gehore. En die tracks doen het uitstekend. De volledige grote zaal danst op de diepe beats en baslijnen van het aparte collectief. Merilathi blijkt een heuse entertainer. Ze danst op fascinerende wijze over en vormt de koppeling tussen het publiek en de rest van de band.

the-do-shakeshookshaken

Op bepaalde momenten in de show kruipt ze daarnaast zelf achter de elektronica, om allerlei samples uit de spreekwoordelijke hoge hoed te toveren. Laat in de set spreekt ze, gekleed in een soort felrode pilotenoutfit, het publiek toe: “Ladies and gentlemen, are you ready for take-off?” De band zich dan al zo gemakkelijk van de overwinning verzekerd, dat die vraag eigenlijk retorisch is. Dé surprise van London Calling.

Bij de vorige editie van London Calling werden legendarische indiebands als Sebadoh en Spoon naar Paradiso gehaald. Deze keer is het de beurt aan of Montreal, dat dit jaar met Aureate Gloom haar dertiende officiële album uitbracht. De evolutie van de vijfkoppige band heeft de formatie inmiddels geleid naar een springerige en dansbare mix van indie, elektronica, funk, disco en country. Gekker kan het eigenlijk niet.

De band wordt geleid door de excentrieke dragqueen Kevin Barnes, die er met zijn hoge stem voor zorgt dat of Montreal bij vlagen doet denken aan bijvoorbeeld Tame Impala met naamgenoot Kevin Parker. Terwijl het in het achterste deel van de zaal wat rustiger geworden is, gaat in de voorste regionen juist het dak van Paradiso. Barnes en de zijnen weten de voetjes met hun glamrock-achtige meesterwerkjes moeiteloos van de vloer te krijgen. De houdbaarheidsdatum van of Montreal blijkt nog altijd geenszins verstreken.

Dan is het weer tijd voor iets hards. Iets heel hards. Waar Slaves de taak van muzikale sloopkogel tijdens de eerste dag op zich mocht nemen, is het vanavond de beurt aan het Britse duo (live aangevuld met bassist Rob Graham) Drenge. Horror-rockbroers Eoin en Rory Loveless maakten in 2013 al indruk met een naamloze debuutplaat en stonden naar aanleiding van dat album al eerder op London Calling. Destijds sloopte Eoin vroeg in de set het drumstel van zijn lieftallige broer, dat het hele podium overvloog.

Drenge-2015-01-1200x800-1050x700

Vandaag houden de Britten zich, met het wat diepgaandere album Undertow op zak, zich enigszins in. Het publiek volgt dat voorbeeld overigens niet. Net als bij Slaves wordt er flink gebeukt op de vloer van Paradiso. Drenge geeft er met macabere en duistere rock alle reden toe. De meeslepende tracks van het oude album doen het goed, maar dé favoriet is afkomstig van de nieuwe plaat: single We Can Do What We Want vormt het hoogtepunt van een ijzersterke set. Drenge is gegroeid, zoveel is duidelijk. Samen met Slaves is de Britse formatie dan ook het hoogtepunt van deze editie van London Calling.

Met de exotische beats en gelaagde samples van de Britse multi-instrumentalist Cosmo Sheldrake stort het publiek van Paradiso zich vervolgens vanuit de kleine zaal de nacht in. Sheldrake improviseert en beatboxt erop los. De jongeling blijkt de fascinerende sfeer van zijn muziek ook live prima vast te houden en is een waardige afsluiter van een sterke editie van London Calling. Hoewel de elektronica van The Dø en Jack Garratt het uitstekend deed, heerste de stevige rock met Drenge en Slaves. London Calling bewees daarna nog altijd een festival te zijn met een heldere missie: talenten als The Districts, As Elephants Are en Spring King bouwden in Paradiso aan de basis voor een mooie carrière.

Advertenties

2 gedachtes over “Live: London Calling 2015-1, dag 2

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s