Live: Best Kept Secret 2015: dag 1

Sfeer by Melanie Marsman

Off Tune is dit weekend op een van de leukste en bijzonderste alternatieve festivals van Nederland en omstreken: Best Kept Secret. Op dag 1 van de derde editie van het festival in Hilvarenbeek staan onder meer Circa Waves, Chet Faker en The Libertines op het programma.

“Heren, start uw motoren!” Van warmdraaien is op Best Kept Secret 2015 geen sprake. Het Canadese hardcore punktrio Metz staat op de planken van Stage TWO. De mannen brachten recentelijk hun tweede album, het toepasselijk getitelde II, uit, waarop ze nog steeds zo furieus en niets ontziend klinken als op hun veelgeprezen debuut. Vanaf de vaste opener Dirty Shirt is het vandaag raak voor Alex Edkins en de zijnen. De ziedende kopensnellers die amper twee minuten duren veroorzaken binnen no time de eerste mosh pits van het festival. Toch doen ook de ietwat complexere tracks van het tweede album het goed. Het slepende Spit You Out bijvoorbeeld, of het pijlsnelle Acetate, beide singles van II. Zoals Edkins het zelf zegt: “Welcome to Best Kept Secret”.

Dan tijd om uit te rusten? Nee! Stage ONE wordt dit jaar namelijk geopend door Drenge, dat met de toevoeging van bassist Rob Graham van een duo naar een trio is gegroeid. Twee jaar geleden waren de gebroeders Loveless nog een van de eerste bands op de eerste editie van Best Kept Secret. Inmiddels hebben de heren met hun tweede album Undertow, mede mogelijk gemaakt door Graham dus, voor wat verdieping gekozen. Het materiaal is wat donkerder en mysterieuzer, al tonen de heren aan dat de tracks het live ook prima doen. Never Awake en Running Wild bijvoorbeeld. Leadsingle We Can Do What We Want is zelfs het logische hoogtepunt van de show. Dat doet overigens niks af aan de kracht van de nummers van het naamloze debuut van de Britten. De riffs van Bloodsports, Backwaters en I Wanna Break You In Half maken de festivalganger definitief wakker.

Nu een kleine pauze dan? Dacht het niet! Het zweet van Alex Edkins is van TWO geveegd en heeft plaatsgemaakt voor het Californische FIDLAR, dat een mix van surfpop en snoeiharde punk produceert. Waar de mosh pits bij Metz nog wat voorzichtig waren, weet FIDLAR het publiek voor het eerst daadwerkelijk te ontketenen. De nummers zijn niet heel complex of diepgaand, maar ze werken wel. De refreintjes, die uit gemiddeld drie woorden bestaan, lenen zich ervoor om meegeschreeuwd te worden. Dat worden ze vandaag dan ook. FIDLAR verspilt geen enkele seconde en schiet een ononderbroken salvo van punkhitjes op het publiek af. De set opent sterk met onder andere No Waves, Max Can’t Surf en het heerlijke Cheap Beer.

Daarna volgt in het midden van de set de gloednieuwe single 40oz On Repeat, dat ondanks het feit dat hij pas een weekje uit is, al wordt meegezongen (lees: geschreeuwd) door een aantal van de jongens voorin de tent, tussen het crowd surfen door dan. Ook de wat rustigere (in FIDLAR-begrippen dan) track Awkward, een bonustrack van het vorige album, doet het goed. Dan is het tijd voor de onvermijdelijke afsluiter: het furieuze Cocaine, waarbij de bandleden het publiek aanmoedigen tot een sitdown van flinke grootte. De haringen van TWO hebben bij deze de test doorstaan. Hij staat nog.

Dan is het tijd om voor het eerst een bezoek te brengen aan Stage FIVE, waar een Britse belofte het podium beklommen heeft.We hebben het over Yak. Nee, niet de Aziatische koe die hier in de Beekse Bergen vast ook ergens te vinden is, maar een drietal uit Groot-Brittannie dat dit jaar met enkele singles een aardige hype wist te cre”eren. Het werk van Yak is hard, al ontdekt de oplettende luisteraar ook sporen van melodie. Het repertoire is een duistere en macabere mix van postpunk en grunge. De grootste hit van de jonge honden tot nu toe is Hungry Heart, een track waarop de Britten keer op keer een versnelling omhoog schakelen. Yak mist op dit moment nog meer hitjes, waardoor de set enigszins lijdt aan een gebrek aan herkenningspunten. Wel is duidelijk dat de jongelingen op ambitieus zijn en aandacht hebben besteed aan hun podiumpresentatie. Yak toont zich een band die over een paar jaar met gemak kan doorschuiven naar een hogere spot op een festival als Best Kept Secret.

Yak by Chris Stessens
Yak op Best Kept Secret 2015. Foto: Chris Stessens

We blijven in het Verenigd Koninkrijk en bij het genre rock, al presenteert Circa Waves het hunne op een compleet andere wijze. Het viertal uit popwalhalla Liverpool veroverde dit jaar de harten van muziekliefhebbers en smolt die van tienermeisjes. Heel origineel is het allemaal niet. Alles aan het eerste deel van de set doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een imitatie van The Strokes. Een goede imitatie is het wel. Het dit jaar verschenen debuut Young Chasers bevat louter zomerse hits, die door de voorste regionen van het publiek dan ook woord voor woord worden meegezongen. Circa Waves presenteert een frisse mix van pop, punk en indie en serveert die in hapklare liedjesbrokken. Good For Me, Get Away, Stuck In My Teeth, Fossils… de heren kunnen inmiddels een setlist vullen met singles.

Het magische element ontbreekt soms, mede omdat de omstandigheden niet ideaal zijn voor de poppy zomeranthems van het kwartet, waardoor het publiek dat niet al fan was waarschijnlijk na vandaag ook geen fan wordt. Toch zetten de jonge honden van Circa Waves met speels gemak een van de vermakelijkste shows van de eerste dag neer. Single T-Shirt Weather, een fraaie indiedisco-hit die bijvoorbeeld wat doet denken aan het werk van The Wombats, is de terechte afsluiter. Bijna vergeten we dat het de hele dag bewolkt is geweest. Bijna.

Circa Waves BKS
Circa Waves op Best Kept Secret 2015. Foto: Best Kept Secret

Omdat juist tijdens T-Shirt Weather de eerste spatjes regen vallen, begeeft een extra grote mensenstroom zich daarna richting TWO. Daar kan Chet Faker rekenen op een bomvolle tent. Nick Murphy, zoals de Australiër normaal gesproken door het leven gaat, vult met zijn mix van soul en elektronica een warm bad voor de inmiddels enigszins verkleumde festivalbezoekers. Na een stroeve start grijpt Murhpy, die vandaag wordt bijgestaan door een drummer en een gitarist, terug op zijn verleden. Doorbraakhit No Diggity laat het publiek opveren, waarna Drop The Game, een samenwerking met landgenoot Flume, de euforie compleet maakt. Daarna maakt Murphy het af met tracks van het goed ontvangen album Built On Glass, dat vorig jaar uitkwam. De wisselvalligheid van het album blijkt nu echter ook live. Chet Faker, goede baard trouwens, is al soepeler dan in Bitterzoet en op Lowlands, maar een te groot deel van de show bestaat nog uit vullers.

Niet dat er iets mis is met zijn sound trouwens. Murphy’s mix klinkt fris en ingenieus, met minimalistische elementen à la James Blake. Nog twee hits serveert de Australiër, die overigens een flinke handelingssnelheid vertoont op het podium. Het swingende, licht tropische Gold is de eerste. Daarna stuurt Murphy zijn bandleden het podium af en kruipt hij in zijn eentje achter de piano, zijn silhouet afgetekend door de slimme lichteffecten die de beste man vandaag laat zien. Een betoverende versie van hit Talk Is Cheap volgt als afsluiter van een hoogtepuntje van de eerste dag. Onze trommelvliezen waren er aan toe.

Nog zo’n betoverende stem dan, ditmaal op Stage ONE. De Zweed Kristian “Noem-Mij-Geen-Bob-Dylan” Matsson, alias The Tallest Man On Earth, fungeert vandaag als subheadliner. Met zijn nieuwe album Dark Bird Is Home op zak is dat geen gewaagde keuze meer. Matsson heeft namelijk een flink oeuvre opgebouwd de afgelopen jaren, waaarin hij zichzelf vooral met het recente album in een nieuwe richting heeft ontwikkeld. De rijkere arrangementen van dat album zorgen ervoor dat Matsson vandaag voor het eerst met een vierkoppige band in Europa speelt. De bandleden blijken multi-instrumentalisten en de nieuwe, vol aangeklede nummers doen het goed, met uitschieters Darkness Of The Dream en leadsingle Sagres.

Matsson heeft de afgelopen tijd niet alleen zijn sound, maar ook zichzelf ontwikkeld. Hij is niet langer de verlegen singer-songwriter van een paar jaar geleden, maar een zelfverzekerde troubadour die speelt met het publiek. Mede daarom blijkt de aanwezigheid van zijn band eigenlijk weinig toegevoegde waarde te hebben. De beste momenten volgen dan ook als de Zweed de band het podium af dirigeert. Enkel met Love Is All en The Gardener weet Matsson het publiek vandaag te betoveren, terwijl hij eerder bewees dat een hele show door te kunnen. Op Dark Bird Is Home klinkt het nieuwe geluid fris en gebalanceerd, live zorgt de band ervoor dat het aan rauwheid en eerlijkheid ontbreekt. We zien Matsson graag, maar dan wel alleen.

What Became Of The Likely Lads? Jarenlang vroeg iedereen het zich af. In thuisland Engeland hadden The Libertines, mede door de wrijving binnen de band, mythische proporties aangenomen. Pete Doherty, Carl Barat, John Hassell en Gary Powell werden als het ware als goden beschouwd. Nu zijn ze terug op aarde. En dat is maar goed ook. Dan hoeven we ons in ieder geval niet meer op te vreten bij shows van de matige zijprojecten van Pete en Carl.

Wie niet beter zou weten zou overigens direct aannemen dat het altijd koek en ei is geweest tussen de vier heren. Barat en Doherty zingen vanavond weer in hun iconische opstelling, met z’n tweeën door één microfoon en dollen met elkaar op het podium. Natuurlijk worden hier en daar de grijze haren zichtbaar, zelfs in de baard van de immer energieke Powell, maar de heren rocken alsof ze nog de jonge goden van weleer zijn. Dat heeft zijn weerslag op het publiek. De band betreedt het podium en meteen hangt er een sfeer als bij een voetbalwedstrijd van het Engelse elftal. De hits, want daar bestaat de setlist uit vanavond, bieden kans op springen en schreeuwen. Die kans wordt benut, direct. De fans van toen hebben de band gemist, zo blijkt uit het grote aantal nineties kids dat vooraan de teksten moeiteloos meezingt.

The Libertines BKS
The Libertines op Best Kept Secret 2015. Foto: Best Kept Secret

Ook aan lef en enthousiasme heeft het viertal nog altijd niets ingeboet. De heren spelen op het randje, maar dat maakt de show juist spannend en energiek. Gevarieerd is het ook, met rustige ballades als het mooie What Katie Did, indie-anthems én (op aandringen van Pete, zo zegt hij zelf) een voorproefje van het nieuwe materiaal. De hoogtepunten volgen als de band na de rustigere periode in de set, met dus onder andere What Katie Did, naar de volgende versnelling schakelt en Can’t Stand Me Now en Don’t Look Back Into The Sun (dat was vandaag geen uitdaging) speelt.

De band verlaat na de reguliere set onder luid gejuich het podium. Rare dingen eigenlijk, die toegiften. Iedereen weet immers al dat de band binnen een paar minuten terug zal keren. Als dat inderdaad gebeurt wordt een zesdelig(!) toegift ingezet. Daarna is het helemaal duidelijk: the boys are back! Het leven is een feestje en The Libertines hangen de slingers voor je op.

Foto top: Melanie Marsman

Advertenties

Een gedachte over “Live: Best Kept Secret 2015: dag 1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s