Live: Best Kept Secret 2015: dag 3

Sfeer by Melanie Marsman

Off Tune is dit weekend op een van de leukste en bijzonderste alternatieve festivals van Nederland en omstreken: Best Kept Secret. Op dag 3 van de derde editie van het festival in Hilvarenbeek staan onder meer SOHN, Royal Blood en Alt-J op het programma.


De laatste dag van Best Kept Secret brengt niets nieuws onder de – nog altijd onvindbare – zon. De dag wordt namelijk opnieuw geopend door scheurende gitaren. Na Metz en God Damn is het deze keer aan het Britse Pretty Vicious om het vuur te ontsteken. Routineklus? Dat niet echt, want slechts een maand voor Best Kept Secret speelde het kwartet uit Wales voor het eerst live. De heren zijn dan ook nog niet volwassen.

Dat doet overigens niets af aan de show op Best Kept Secret. Pretty Vicious bouwt op eigen manier voort op de nostalgische sound van Britse rock, zoals die bijvoorbeeld eerder dit weekend ten gehore werd gebracht door The Libertines. Liedjes van het niveau van The Likely Lads heeft het piepjonge viertal, dat binnen de kortste keren werd getekend door Virgin EMI, nog niet, al doen vliegensvlugge singles als het recente It’s Always There en Cave Song het best goed in de redelijk gevulde TWO.

Het enthousiasme van de rockers leidt tot wat rommeligheid, dat we meteen maar afschuiven op een simpel gebrek aan ervaring. Verder is Pretty Vicious overigens allerminst aandoenlijk. De harde nummers bieden volop ruimte aan schreeuwerige zang en snerpende solo’s. Wij zijn nu al benieuwd naar het debuutalbum.

Van een band die bezig is een hype op te bouwen naar een band die bezig is er een waar te maken. Een uurtje na Pretty Vicious beklimt het eveneens Britse Wolf Alice het podium van de grootste tent op BKS. De vierkoppige groep maakte al furore als voorprogramma van Alt-J en komt nu met debuutplaat My Love Is Cool. Waar de tracks van Ellie Rowsell & co. op dat album wat gladjes geproduceerd zijn, is de rauwe energie waarmee de band doorbrak live wel aanwezig.

Wolf Alice by Kasper Vogelzang
Wolf Alice op Best Kept Secret 2015. Foto: Kasper Vogelzang

Dat vertaalt zich in stevige indie, die de balans tussen melodieus en hard vindt. De vier Britten brengen die nummers overigens met gevoel voor show en bombast, zonder dat dat irritant wordt. Wel is het even wachten op een echte hit in de set van Wolf Alice. Die volgt uiteindelijk ongeveer in het midden van de set met het betoverende Blush, waarin de formatie speelt met folkinvloeden, dat een sterke tweede helft inluidt.

Met doorbraaksingle Bros, My Love Is Cool-leadsingle Giant Peach en het heerlijke Moaning Lisa Smile (dat overigens helaas ontbreekt op het album) sleept Wolf Alice de buit alsnog binnen. De belofte is gehouden, maar er is ook nog ruimte voor groei. Precies zoals het een jonge rockband als Wolf Alice toebehoort.

Package deals; ze horen er nu eenmaal bij op festivals heden ten dage. Ja, zelfs op Best Kept Secret. Tenminste, wij geloven niet dat het helemaal toevallig is dat Alt-J, Wolf Alice én Gengahr eerder dit jaar nog samen in de Heineken Music Hall speelden en nu allemaal op dezelfde dag van Best Kept Secret staan. Toch treden we met volle moet een redelijk gevulde FIVE binnen voor het optreden van de laatste uit dat rijtje, het Londense Gengahr dus.

De vier heren maken spookachtige soft-rock die door de uitgesponnen gitaarpartijen van John Victor en de falsetzang van Felix Bushe een psychedelische tint krijgt. De band brak dit jaar razendsnel door aan de hand van een aantal geslaagde singles en bracht kort voor Best Kept Secret dan eindelijk debuut A Dream Outside uit. Met dat album op zak zorgen de heren voor één van de leukste verassingen op Best Kept Secret.

De nummers, waarbij de singles boven de albumtracks uitsteken, vinden de  balans tussen intelligent en aanstekelijk. De ritmesectie is strak, waardoor eerdergenoemde Victor alle ruimte krijgt op de liedjes op fraaie wijze in te kleuren, met de nodige hulp van zijn effectenpedaal. De tracks, die allen het product zijn van een unieke sound, zijn opvallend fris en lichtvoetig, hetgeen uitstekend werkt in de inmiddels doorgebroken middagzon die zijn stralen naar binnen werpt.

Het enige minpunt is de eerdergenoemde zang van Bushe: die komt op bepaalde momenten in de set wat gemaakt en wel erg fragiel over. Waarom zingt de beste man continu in kopstem? Niet dat het onaardig klinkt, maar ons is het een klein raadsel. Toch zit de set van Gengahr vol met hoogtepunten, zoals gezegd voornamelijk in de gedaante van singles. Powder, Heroine, afsluiter She’s A Witch, doorbraakhitje Fill My Gums With Blood, zelfs Bathed In Light, dat oorspronkelijk maar een B-kantje was… Gengahr heeft er na vandaag een aantal nieuwe fans bij, zoveel is zeker.

Een bandje dat qua status vergelijkbaar is met Gengahr en Wolf Alice is het Canadese vijftal Alvvays (zeg: Always). De band uit Toronto scoorde een hit met single Archie, Marry Me, maar kon verder nog niet veel potten breken, ondanks een sterke debuutplaat die vorig jaar uitkwam. De band maakt een zoete mix van indie en pop die vooral steunt op dromerige melodieën.

Alvvays by Melanie Marsman
Alvvays op Best Kept Secret 2015. Foto: Melanie Marsman

Dat blijkt prima te werken. Tussen alle experimentele muziek op Best Kept Secret liggen de tracks van Alvvays direct fijn in het gehoor. Geen intensieve luistersessies, maar een aangenaam middagconcert dus. De fijne sfeer wordt versterkt door het optreden van de charmante frontdame Molly Rankin, die het publiek langzaam maar zeker om haar vinger windt. Hoogtepunt van de set is natuurlijk het dansbare Archie, Marry Me, waarbij FIVE compleet los gaat. Er hangt liefde in de lucht.

Die liefde wordt overigens weer net zo gemakkelijk uit de lucht gefilterd door de furieuze Britse duizendpoot Kate Tempest. Ze is dichter en toneelschrijver, maar vandaag op Best Kept Secret vooral rapper. Waar A$AP Rocky en Earl Sweatshirt het nog moeilijk hadden om het publiek te overtuigen, wordt Tempest direct op handen gedragen. Ze levert haar ingenieuze teksten af in een vliegensvlugge sneltrein van plat Londens. Heerlijk.

Ook de instrumentatie, voornamelijk de elektrische drums die bijna net zo snel worden bespeeld als Tempest zelf haar stembanden bespeelt, maakt indruk. Tempest vult THREE binnen de kortste keren met golven van adrenaline, maar ze zorgt net zo makkelijk voor kippenvelmomenten. Bijvoorbeeld als ze het briljante The Truth, afkomstig van het vorig jaar verschenen Everybody Down, helemaal a capella doet. Zelfs de normaal zo mondige Britse lijkt ondersteboven van de respons die ze op Best Kept Secret ontvangt.

Ook een andere poëtische uitspatting, Hold Your Own (van oorsprong een schriftelijk werk van Tempest) vormt een hoogtepunt van de set. Tempest gaat van schattig, grappig en charmant naar kritisch, furieus en stoer. Beide kanten van haar show werken even goed. Dat de liefde tussen het publiek en de blondine wederzijds is blijkt als Tempest, tevergeefs, aan de zijkant van het podium gaat smeken of ze niet toch nog één nummertje mag spelen. Alle partijen zijn teleurgesteld als ze vervolgens afscheid neemt. Het is overigens de enige teleurstelling van de show, die verder de boeken in gaat als één van de hoogtepunten van de derde editie van Best Kept Secret. Dat is niets anders dan The Truth.

Kortom, er hangt een liefdevolle feestsfeer op de laatste dag van Best Kept Secret (eigenlijk het hele weekend al hoor). Wie kan die sfeer nu beter versterken dan Glenn de Randamie alias Typhoon? Op Best Kept Secret viert de Zwolse rapper de eerste verjaardag van zijn gevierde tweede plaat Lobi Da Basi, die de sympathieke hip-hopper onder meer op Pinkpop en naar de Heineken Music Hall bracht.

Die zegetocht blijkt op Best Kept Secret meer dan terecht. Niet alleen zijn de liedjes ijzersterk, Typhoon en zijn Titanenband werken ook simpelweg hard. De arrangementen van IJswater en het door Major Lazer beroemd gemaakte Bumaye zijn aangepast en het kwetsbare Sta Me Toe wordt in een hartverscheurende versie ten gehore gebracht, met alleen De Randamie en bandleider Dries Bijlsma op het podium. Ook Hemel Valt krijgt vandaag een speciale verrijking. In het kader van Vaderdag nodigt Typhoon zijn eigen vader uit op het podium. De beste man wordt verwelkomt door een inmiddels uitzinnig publiek en showt daarna dat Glenn en Earlrandall hun danspasjes niet van een vreemde hebben.

Het zijn dit soort momenten die er voor zorgen dat Typhoon wegkomt met al het sentimentele gedoe dat hij rondom zijn nummers op het publiek loslaat. Onnodig vaak wordt men lastig gevallen met zoetsappig geneuzel over liefde, kracht en relaties. Dat heeft de show van Typhoon al lang niet meer nodig. Dat wordt nog maar eens bewezen als het feest in de bomvolle TWO nog eenmaal losbarst met een uitgebreide versie van Zandloper, hét festivalanthem van 2015. Kortom, Typhoon bereikt keer op keer de top, nu is het zaak daar niet overheen te gaan.

Krijgen we dan helemaal geen gitaren meer te horen vandaag? Natuurlijk wel! Of nou ja, gitaren… Een basgitaar in dit geval. En wel die van Mike Kerr, zanger en bassist van Royal Blood, een van de revelaties van het afgelopen muziekjaar. De band brak door met furieuze doch ruimtelijke singles waarbij de Britten (Kerr wordt gesteund door drummer Ben Thatcher) uit hetzelfde vaatje tappen als Queens of the Stone Age en The White Stripes.

Royal Blood by Chris Stessens
Royal Blood op Best Kept Secret 2015. Foto: Chris Stessens

Vandaag is het dus tijd om Best Kept Secret te veroveren. Dat gaat moeizaam. Niet zozeer omdat Royal Blood niet doet wat het moet doen, maar omdat het publiek niet reageert zoals gebruikelijk. Vergeleken met eerdere shows op London Calling en in Paradiso is het publiek bij Royal Blood ronduit tam. Zo tam zelfs dat Kerr na een paar nummers zo zijn twijfels begint te krijgen over het afmaken van de set. Eerlijk is eerlijk, ongelijk kunnen we hem niet geven.

Wel wordt het eigenlijk nu al tijd voor een nieuw album. De tracks van het naamloze debuut zijn stuk voor stuk sterke oorwurmen, maar de riffs zijn inmiddels zo bekend dat het sensationele verassingselement weggevallen is. Daardoor valt nu des te meer op dat het oeuvre van Royal Blood het niet van dynamiek of variatie moet hebben. Desalniettemin blijven het Muse-achtige Ten Tonne Skeleton, doorbraakhit Out Of The Black en singles als Figure It Out regelrechte krakers.

Ook de minder bekende albumtracks, zoals Loose Change, Blood Hands en Better Stranger, zijn uitstekende gestructureerde rocknummers. Tel daarbij op dat de presentatie van de heren steeds beter wordt (van uiterlijk tot allerlei interactie-trucjes) en de conclusie is dat we nog lang niet klaar zijn met dit snoeiharde duo. Rock on!

Daarna laten de bezoekers zich weer onderdompelen in een warm bad van elektronica. Dit maal zit Christoph Taylor, beter bekend als SOHN, achter de knoppen. De Londenaar brak vorig jaar door met soulvolle en eigenzinnige house en mag zich nu bewijzen op een mooie spot op Best Kept Secret. Al snel blijkt dat dat geen probleem gaat vormen. SOHN heeft zijn presentatie prima voor elkaar en wordt ondersteund door een tweetal begaafde muzikanten. Ook het feit dat Taylor (wel nog altijd verscholen onder een muts en capuchon) zijn verlegenheid enigszins aan de kant geschoven heeft, draagt bij aan een geslaagde show.

SOHN by Chris Stessens
SOHN op Best Kept Secret 2015. Foto: Chris Stessens

Qua set leunt SOHN vrijwel volledig op zijn debuut Tremors, al moet hij zelfs even teruggrijpen op wat obscure B-kantjes om zijn tijd vol te maken. Het album biedt overigens voldoende hoogtepunten. Die worden dan ook prima over de set verdeeld. The Wheel doet het goed, net als titelnummer Tremors. Het wachten is dan op de climax, die volgt met de échte hits van SOHN.

Hoewel het middenstuk van de set uit wat vullers bestaat, is de sfeer er in een opnieuw goed gevulde TWO niet minder om. SOHN bouwt met gemak één van de laatste feestjes van Best Kept Secret 2015. Dat feest barst helemaal los als inderdaad tegen het einde van de set kraker Artifice wordt ingezet. Hét hoogtepunt van een sterke set, hoewel afsluiter Bloodflows dicht in de buurt komt. SOHN bewijst de kracht van zijn debuut, SOHN bewijst de kracht van zichzelf én SOHN bewijst dat hij klaar is voor album nummer twee.

De laatste headliner van de derde editie van Best Kept Secret is een oude bekende: Alt-J was één van de sensaties van de eerste editie, toen de Britse formatie een bomvolle tent betoverde met nog nooit eerder gehoorde muziek. Nu is de groep (inmiddels een drietal) terug als headliner, een status die relatief nieuw is voor Alt-J. De band neemt echter alle twijfel weg: wij zijn er klaar voor.

Alt-J speelt namelijk een nagenoeg perfecte set waarin de twee bijzondere albums beiden de ruimte krijgen om te excelleren. Opmerkelijk hoeveel albumtracks de afgelopen jaren al zijn uitgegroeid tot klassiekers binnen de indiewereld. De intelligente indietronica van de formatie uit Oxford blijkt ook over hitpotentie te beschikken. Ieder nummer dat wordt ingezet door Joe Newman en de zijnen is raak, van This Is All Yours-leadsingle Hunger Of The Pine (inclusief Miley Cyrus-sample) tot publieksfavoriet Breezeblocks.

Alt-J by Chris Stessens
Alt-J op Best Kept Secret 2015. Foto: Chris Stessens

Daardoor lukt Alt-J wat de twee andere headliners niet lukte: het gehele veld betoveren. Van voor tot achter wordt gedanst en gezongen op de unieke klanken van de Britten, die één van de fraaiste lichtshows van de afgelopen jaren hebben meegebracht naar de Beekse Bergen. Die lichtshow is overigens wel broodnodig, want op het podium gebeurt nog altijd niet veel. Niet dat we daarover klagen overigens; de muziek van Alt-J komt op deze manier het best tot zijn recht.

Na drie dagen is een parallel zichtbaar op het gebied van de shows van de headliners. Alle drie weten ze de sfeer op het strand volledig naar hun hand te zetten. Bij Alt-J blijkt dat vooral uit de gevarieerde aard van de set, waarbij contrasten zichtbaar zijn tussen bijvoorbeeld het uitbundige en dansbare Left Hand Free en het intieme Matilda, dat luidkeels meegezongen wordt.

Hoogtepunten van de set van Alt-J? Geen flauw idee. Zelfs de onbekende bonus track, een cover van Bill Withers’ Lovely Day, is er één. Dissolve Me, Fitzpleasure, Something Good, Tessellate, Every Other Freckle, Nara… Met een bijzonder sterke en een, zoals gezegd, nagenoeg perfecte set bewijst Alt-J het gelijk van de Best Kept Secret-formule en het ongelijk van zij die stellen dat nieuwe headliners zich niet aandienen. Best Kept Secret 2015 was één van de eerste festivals waarop Alt-J headliner was, maar de laatste was het zeker niet.

P.S.
Briljant ook hoe de band het volledige publiek na afloop van het toegift voor de gek houdt door Rick Astley’s Never Gonna Give You Up door de speakers te laten schallen. Wie zei dat nerds geen humor hadden?

 

Advertenties

Een gedachte over “Live: Best Kept Secret 2015: dag 3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s