Live: Best Kept Secret 2015: de top 15

Sfeer by Melanie Marsman 2

Off Tune was dit jaar te gast op een schitterende derde editie van Best Kept Secret! Het bijzondere Hilvarenbeekse festival maakte indruk met een scherp programma en een fantastische sfeer. Na meer dan honderd uiteenlopende bands uit binnen- en buitenland is het tijd om de balans op te maken. Wat waren volgens Off Tune de 15 hoogtepunten van Best Kept Secret 2015.
1. Alt-J
De laatste headliner van de derde editie van Best Kept Secret is een oude bekende: Alt-J was één van de sensaties van de eerste editie, toen de Britse formatie een bomvolle tent betoverde met nog nooit eerder gehoorde muziek. Nu is de groep (inmiddels een drietal) terug als headliner, een status die relatief nieuw is voor Alt-J. De band neemt echter alle twijfel weg: wij zijn er klaar voor.

Alt-J speelt namelijk een nagenoeg perfecte set waarin de twee bijzondere albums beiden de ruimte krijgen om te excelleren. Opmerkelijk hoeveel albumtracks de afgelopen jaren al zijn uitgegroeid tot klassiekers binnen de indiewereld. De intelligente indietronica van de formatie uit Oxford blijkt ook over hitpotentie te beschikken. Ieder nummer dat wordt ingezet door Joe Newman en de zijnen is raak, van This Is All Yours-leadsingle Hunger Of The Pine (inclusief Miley Cyrus-sample) tot publieksfavoriet Breezeblocks.

Alt-J by Chris Stessens
Alt-J op Best Kept Secret 2015. Foto: Chris Stessens

Daardoor lukt Alt-J wat de twee andere headliners niet lukte: het gehele veld betoveren. Van voor tot achter wordt gedanst en gezongen op de unieke klanken van de Britten, die één van de fraaiste lichtshows van de afgelopen jaren hebben meegebracht naar de Beekse Bergen. Die lichtshow is overigens wel broodnodig, want op het podium gebeurt nog altijd niet veel. Niet dat we daarover klagen overigens; de muziek van Alt-J komt op deze manier het best tot zijn recht.

Na drie dagen is een parallel zichtbaar op het gebied van de shows van de headliners. Alle drie weten ze de sfeer op het strand volledig naar hun hand te zetten. Bij Alt-J blijkt dat vooral uit de gevarieerde aard van de set, waarbij contrasten zichtbaar zijn tussen bijvoorbeeld het uitbundige en dansbare Left Hand Free en het intieme Matilda, dat luidkeels meegezongen wordt.

Hoogtepunten van de set van Alt-J? Geen flauw idee. Zelfs de onbekende bonus track, een cover van Bill Withers’ Lovely Day, is er één. Dissolve Me, Fitzpleasure, Something Good, Tessellate, Every Other Freckle, Nara… Met een bijzonder sterke en een, zoals gezegd, nagenoeg perfecte set bewijst Alt-J het gelijk van de Best Kept Secret-formule en het ongelijk van zij die stellen dat nieuwe headliners zich niet aandienen. Best Kept Secret 2015 was één van de eerste festivals waarop Alt-J headliner was, maar de laatste was het zeker niet.

P.S.
Briljant ook hoe de band het volledige publiek na afloop van het toegift voor de gek houdt door Rick Astley’s Never Gonna Give You Up door de speakers te laten schallen. Wie zei dat nerds geen humor hadden?

2. Balthazar
De afgelopen jaren veroveren Belgische artiesten de muziekwereld. Stromae is inmiddels een wereldster, maar ook Triggerfinger, dEUS, Amatorksi, School Is Cool, Oscar & the Wolf en vele anderen zijn graag geziene gasten op festivals in heel Europa. Wie van al die Belgische bands de sterkste is? Misschien luidt het antwoord op die vraag wel simpelweg Balthazar. Het excentrieke vijftal met stronteigenwijze sound speelt voor de tweede keer op Best Kept Secret, ditmaal met derde album Thin Walls op zak.

Het Belgische kwintet speelde de afgelopen jaren vrijwel ieder jaar op een Nederlands festival. Van Lowlands tot Into The Great Wide Open tot Down The Rabbit Hole. Dat doet overigens geenszins afbreuk aan de aantrekkingskracht van de Kortrijkse formatie. Die speelt vandaag op Best Kept Secret namelijk de sterren van de hemel. We zijn eigenlijk niet anders van ze gewend. De set wordt geopend met het zwierige en indrukwekkende Decency, één van de sterkste nummers van de nieuwe plaat, waarin meteen de kracht blijkt van de vioolpartijen van Patricia Vanneste, die ronduit aanbeden wordt door het grote aantal Belgische mannen in het publiek. Bij het eerste refrein wordt het volle strand direct betoverd door de magie van de vijfstemmige samenzang, slechts één van de elementen die Balthazar zo uniek maakt.

Balthazar by Nick Helderman
Balthazar op Best Kept Secret 2015. Foto: Nick Helderman

Wat volgt is een set vol hits, waarbij Balthazar dynamisch en energiek overkomt. Sommige nummers behouden de lome sound van de plaat, andere nummers worden live juist met veel bravoure en luid gitaarwerk ten gehore gebracht, hetgeen de tracks enkel ten goede komt. Met Then What, vreemde vogel Leipzig (de enige track die nooit op een album terecht kwam) en het heerlijke The Boatman speelt Balthazar Best Kept Secret al in het eerste kwartier plat, met het speelse gemak van een wereldband.

De stemmen van Maarten Devoldere en Jinte Deprez kleuren prachtig bij elkaar, al is ook voor het basspel van Simon Casier is een hoofdrol weggelegd, bijvoorbeeld in de onvermijdelijke afsluiter Blood Like Wine, waarin het strand minutenlang hun pinten naar de (helaas nog altijd bewolkte) lucht heft. Na een wat minder sensationeel middenstuk wordt met doorbraakhit Fifteen Floors en Rats-hits Sinking Ship en Do Not Claim Them Anymore toegewerkt naar een perfect einde van een nagenoeg perfecte set. Balthazar is het beste wat België op dit moment te bieden heeft. De show die de band deze week speelt op Glastonbury zou weleens de terechte doorbraak naar Groot-Brittannië kunnen betekenen. Then What? Voor een eigenzinnige band als Balthazar is the sky the limit.

18996499965_10b0cce9fa_h
Balthazar op Best Kept Secret 2015. Foto: Kasper Vogelzang

3. Kate Tempest
Die liefde wordt overigens weer net zo gemakkelijk uit de lucht gefilterd door de furieuze Britse duizendpoot Kate Tempest. Ze is dichter en toneelschrijver, maar vandaag op Best Kept Secret vooral rapper. Waar A$AP Rocky en Earl Sweatshirt het nog moeilijk hadden om het publiek te overtuigen, wordt Tempest direct op handen gedragen. Ze levert haar ingenieuze teksten af in een vliegensvlugge sneltrein van plat Londens. Heerlijk.

Ook de instrumentatie, voornamelijk de elektrische drums die bijna net zo snel worden bespeeld als Tempest zelf haar stembanden bespeelt, maakt indruk. Tempest vult THREE binnen de kortste keren met golven van adrenaline, maar ze zorgt net zo makkelijk voor kippenvelmomenten. Bijvoorbeeld als ze het briljante The Truth, afkomstig van het vorig jaar verschenen Everybody Down, helemaal a capella doet. Zelfs de normaal zo mondige Britse lijkt ondersteboven van de respons die ze op Best Kept Secret ontvangt.

Ook een andere poëtische uitspatting, Hold Your Own (van oorsprong een schriftelijk werk van Tempest) vormt een hoogtepunt van de set. Tempest gaat van schattig, grappig en charmant naar kritisch, furieus en stoer. Beide kanten van haar show werken even goed. Dat de liefde tussen het publiek en de blondine wederzijds is blijkt als Tempest, tevergeefs, aan de zijkant van het podium gaat smeken of ze niet toch nog één nummertje mag spelen. Alle partijen zijn teleurgesteld als ze vervolgens afscheid neemt. Het is overigens de enige teleurstelling van de show, die verder de boeken in gaat als één van de hoogtepunten van de derde editie van Best Kept Secret. Dat is niets anders dan The Truth.

4. Royal Blood
Krijgen we dan helemaal geen gitaren meer te horen vandaag? Natuurlijk wel! Of nou ja, gitaren… Een basgitaar in dit geval. En wel die van Mike Kerr, zanger en bassist van Royal Blood, een van de revelaties van het afgelopen muziekjaar. De band brak door met furieuze doch ruimtelijke singles waarbij de Britten (Kerr wordt gesteund door drummer Ben Thatcher) uit hetzelfde vaatje tappen als Queens of the Stone Age en The White Stripes.

Royal Blood by Chris Stessens
Royal Blood op Best Kept Secret 2015. Foto: Chris Stessens

Vandaag is het dus tijd om Best Kept Secret te veroveren. Dat gaat moeizaam. Niet zozeer omdat Royal Blood niet doet wat het moet doen, maar omdat het publiek niet reageert zoals gebruikelijk. Vergeleken met eerdere shows op London Calling en in Paradiso is het publiek bij Royal Blood ronduit tam. Zo tam zelfs dat Kerr na een paar nummers zo zijn twijfels begint te krijgen over het afmaken van de set. Eerlijk is eerlijk, ongelijk kunnen we hem niet geven.

Wel wordt het eigenlijk nu al tijd voor een nieuw album. De tracks van het naamloze debuut zijn stuk voor stuk sterke oorwurmen, maar de riffs zijn inmiddels zo bekend dat het sensationele verassingselement weggevallen is. Daardoor valt nu des te meer op dat het oeuvre van Royal Blood het niet van dynamiek of variatie moet hebben. Desalniettemin blijven het Muse-achtige Ten Tonne Skeleton, doorbraakhit Out Of The Black en singles als Figure It Out regelrechte krakers.

Ook de minder bekende albumtracks, zoals Loose Change, Blood Hands en Better Stranger, zijn uitstekende gestructureerde rocknummers. Tel daarbij op dat de presentatie van de heren steeds beter wordt (van uiterlijk tot allerlei interactie-trucjes) en de conclusie is dat we nog lang niet klaar zijn met dit snoeiharde duo. Rock on!

5. The Libertines
What Became Of The Likely Lads? Jarenlang vroeg iedereen het zich af. In thuisland Engeland hadden The Libertines, mede door de wrijving binnen de band, mythische proporties aangenomen. Pete Doherty, Carl Barat, John Hassell en Gary Powell werden als het ware als goden beschouwd. Nu zijn ze terug op aarde. En dat is maar goed ook. Dan hoeven we ons in ieder geval niet meer op te vreten bij shows van de matige zijprojecten van Pete en Carl.

Wie niet beter zou weten zou overigens direct aannemen dat het altijd koek en ei is geweest tussen de vier heren. Barat en Doherty zingen vanavond weer in hun iconische opstelling, met z’n tweeën door één microfoon en dollen met elkaar op het podium. Natuurlijk worden hier en daar de grijze haren zichtbaar, zelfs in de baard van de immer energieke Powell, maar de heren rocken alsof ze nog de jonge goden van weleer zijn. Dat heeft zijn weerslag op het publiek. De band betreedt het podium en meteen hangt er een sfeer als bij een voetbalwedstrijd van het Engelse elftal. De hits, want daar bestaat de setlist uit vanavond, bieden kans op springen en schreeuwen. Die kans wordt benut, direct. De fans van toen hebben de band gemist, zo blijkt uit het grote aantal nineties kids dat vooraan de teksten moeiteloos meezingt.

The Libertines BKS
The Libertines op Best Kept Secret 2015. Foto: Best Kept Secret

Ook aan lef en enthousiasme heeft het viertal nog altijd niets ingeboet. De heren spelen op het randje, maar dat maakt de show juist spannend en energiek. Gevarieerd is het ook, met rustige ballades als het mooie What Katie Did, indie-anthems én (op aandringen van Pete, zo zegt hij zelf) een voorproefje van het nieuwe materiaal. De hoogtepunten volgen als de band na de rustigere periode in de set, met dus onder andere What Katie Did, naar de volgende versnelling schakelt en Can’t Stand Me Now en Don’t Look Back Into The Sun (dat was vandaag geen uitdaging) speelt.

De band verlaat na de reguliere set onder luid gejuich het podium. Rare dingen eigenlijk, die toegiften. Iedereen weet immers al dat de band binnen een paar minuten terug zal keren. Als dat inderdaad gebeurt wordt een zesdelig(!) toegift ingezet. Daarna is het helemaal duidelijk: the boys are back! Het leven is een feestje en The Libertines hangen de slingers voor je op.

6. The Vaccines
De subheadliner van de dag is een Britse band die het midden houdt tussen frisheid en nostalgie. Indieviertal The Vaccines, dat net nieuwe plaat English Graffiti uitgebracht heeft, staat op de planken. De set wordt geopend met Handsome, één van de sterkere nummers op het nieuwe album, waarin de rauwe energie van de begindagen van de begin nog wat doorklinkt. Het veld gaat, ondanks het feit dat het nummer (net als de studioversie trouwens) wat rommelig is.

Daarna wordt snel duidelijk hoeveel muziekharten de Londenaren de afgelopen jaren gestolen hebben. Vooral de jongelingen voorin het publiek zingen vrijwel elke track die Justin Young & co. inzetten woord voor woord mee. Dat geldt voor de snellere nummers, maar ook voor ballades als het fraaie Wetsuit. Het probleem ligt dus niet bij het aantal hits dat The Vaccines vandaag heeft meegenomen naar Best Kept Secret.

Het probleem ligt wél bij het nieuwe werk. Dat is nét te zielloos om live echt potten te breken. Het feit dat Young, verder een geweldige frontman, niet goed bij stem is, helpt ook niet mee. Productioneel sterke nummers als Minimal Affection en Give Me A Sign, waarbij The Vaccines doen denken aan de glamrock van The Killers, verliezen daarmee een deel van hun kracht. De stevigere nummers van het album, zoals het snelle 20/20 en het vroeg gespeelde Dream Lover, doen het beter.

De set komt daarna tot een fraai einde als de hitjes van album één en twee worden gespeeld. Teenage Icon zorgt al voor een kleine climax, Wreckin’ Bar is een hoogtepunt, net als I Always Knew. Dan weet het inmiddels dolgelukkige en dansende publiek ook hoe laat het is. The Vaccines sluit een sterke show af met Norgaard én eeuwig hitje If You Wanna, dat nog altijd een absolute kraker is.

Juist het punt dat deze oudere nummers zorgen voor de hoogtepunten zetten vraagtekens bij de nieuwe koers van The Vaccines. De band wil graag meer zijn dan een doorsnee indieformatie met ijzersterke liedjes, terwijl dat juist de kracht was van de eerste twee albums. Wat zeker is is dat The Vaccines met het tot nu toe opgebouwde repertoire een geweldige show neer kan zetten en elk publiek kan verleiden de voetjes van de vloer te laten gaan.

7. Noel Gallagher’s High Flying Birds
Dan is het tijd voor de headliner van de dag. Opnieuw is een groot deel van de Britse bezoekers van Best Kept Secret naar het strand getogen om één van hun helden met een bezoekje te vereren. Noel Gallagher staat op de planken voor een bomvol strand, ondersteund door zijn High Flying Birds. De Oasis-broer tourt naar aanleiding van de release van zijn sterke tweede soloplaat Chasing Yesterday, waarmee hij het werk van broer Liam’s Beady Eye met gemak overtreft. Gallagher toont zich een uitstekende muzikant, maar een matige frontman. Erg communicatief is de immer controversiële Britse rockster nog altijd niet.

Eigenlijk maakt dat ook niet zoveel uit. Het songmateriaal dat hij vanavond ten tonele voert is namelijk sterk. Heel sterk. Het volle Riverman, van het eerdergenoemde album, doet het goed, net als opener In The Heat Of The Moment. Ook de nummers van het naamloze solodebuut komen voorbij. Het melancholische liefdeslied If I Had A Gun is één van de hoogtepunten van de set, net als het sterke AKA… What A Life, dat tegen het einde van de redelijk korte show wordt gespeeld.

Noel Gallagher by Kasper Vogelzang
Noel Gallagher’s High Flying Birds op Best Kept Secret 2015. Foto: Kasper Vogelzang

Toch zijn het de Oasis-klassiekers die voor de euforie zorgen. Champagne Supernova wordt in het midden van de set gespeeld. De uitvoering is niet eens zo bijzonder, de nostalgie die aan het nummer kleeft wel. Het hele veld zingt mee met Gallagher en de zijnen. Ook minder bekende Oasis-tracks als The Masterplan werken zo’n twintig jaar na dato nog altijd uitstekend. De afsluiter is legendarisch: Don’t Look Back In Anger is misschien wel het hoogtepunt van een heel weekend Best Kept Secret. Duizenden kelen blèren de tekst woord voor woord mee. Kippenvel. Daarmee sluit Gallagher, die zich toch nog even tot het publiek wendt, een sterke set af.

8. FIDLAR
Het zweet van Metz’ Alex Edkins is van TWO geveegd en heeft plaatsgemaakt voor het Californische FIDLAR, dat een mix van surfpop en snoeiharde punk produceert. Waar de mosh pits bij Metz nog wat voorzichtig waren, weet FIDLAR het publiek voor het eerst daadwerkelijk te ontketenen. De nummers zijn niet heel complex of diepgaand, maar ze werken wel. De refreintjes, die uit gemiddeld drie woorden bestaan, lenen zich ervoor om meegeschreeuwd te worden. Dat worden ze vandaag dan ook. FIDLAR verspilt geen enkele seconde en schiet een ononderbroken salvo van punkhitjes op het publiek af. De set opent sterk met onder andere No Waves, Max Can’t Surf en het heerlijke Cheap Beer.

Daarna volgt in het midden van de set de gloednieuwe single 40oz On Repeat, dat ondanks het feit dat hij pas een weekje uit is, al wordt meegezongen (lees: geschreeuwd) door een aantal van de jongens voorin de tent, tussen het crowd surfen door dan. Ook de wat rustigere (in FIDLAR-begrippen dan) track Awkward, een bonustrack van het vorige album, doet het goed. Dan is het tijd voor de onvermijdelijke afsluiter: het furieuze Cocaine, waarbij de bandleden het publiek aanmoedigen tot een sitdown van flinke grootte. De haringen van TWO hebben bij deze de test doorstaan. Hij staat nog.

9. SOHN
Daarna laten de bezoekers zich weer onderdompelen in een warm bad van elektronica. Dit maal zit Christoph Taylor, beter bekend als SOHN, achter de knoppen. De Londenaar brak vorig jaar door met soulvolle en eigenzinnige house en mag zich nu bewijzen op een mooie spot op Best Kept Secret. Al snel blijkt dat dat geen probleem gaat vormen. SOHN heeft zijn presentatie prima voor elkaar en wordt ondersteund door een tweetal begaafde muzikanten. Ook het feit dat Taylor (wel nog altijd verscholen onder een muts en capuchon) zijn verlegenheid enigszins aan de kant geschoven heeft, draagt bij aan een geslaagde show.

SOHN by Chris Stessens
SOHN op Best Kept Secret 2015. Foto: Chris Stessens

Qua set leunt SOHN vrijwel volledig op zijn debuut Tremors, al moet hij zelfs even teruggrijpen op wat obscure B-kantjes om zijn tijd vol te maken. Het album biedt overigens voldoende hoogtepunten. Die worden dan ook prima over de set verdeeld. The Wheel doet het goed, net als titelnummer Tremors. Het wachten is dan op de climax, die volgt met de échte hits van SOHN.

Hoewel het middenstuk van de set uit wat vullers bestaat, is de sfeer er in een opnieuw goed gevulde TWO niet minder om. SOHN bouwt met gemak één van de laatste feestjes van Best Kept Secret 2015. Dat feest barst helemaal los als inderdaad tegen het einde van de set kraker Artifice wordt ingezet. Hét hoogtepunt van een sterke set, hoewel afsluiter Bloodflows dicht in de buurt komt. SOHN bewijst de kracht van zijn debuut, SOHN bewijst de kracht van zichzelf én SOHN bewijst dat hij klaar is voor album nummer twee.

10. Circa Waves
Circa Waves is een viertal uit popwalhalla Liverpool dat dit jaar de harten van muziekliefhebbers veroverde en smolt die van tienermeisjes. Heel origineel is het allemaal niet. Alles aan het eerste deel van de set doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een imitatie van The Strokes. Een goede imitatie is het wel. Het dit jaar verschenen debuut Young Chasers bevat louter zomerse hits, die door de voorste regionen van het publiek dan ook woord voor woord worden meegezongen. Circa Waves presenteert een frisse mix van pop, punk en indie en serveert die in hapklare liedjesbrokken. Good For Me, Get Away, Stuck In My Teeth, Fossils… de heren kunnen inmiddels een setlist vullen met singles.

Het magische element ontbreekt soms, mede omdat de omstandigheden niet ideaal zijn voor de poppy zomeranthems van het kwartet, waardoor het publiek dat niet al fan was waarschijnlijk na vandaag ook geen fan wordt. Toch zetten de jonge honden van Circa Waves met speels gemak een van de vermakelijkste shows van de eerste dag neer. Single T-Shirt Weather, een fraaie indiedisco-hit die bijvoorbeeld wat doet denken aan het werk van The Wombats, is de terechte afsluiter. Bijna vergeten we dat het de hele dag bewolkt is geweest. Bijna.

11. Chet Faker
Omdat juist tijdens Circa Waves’ T-Shirt Weather de eerste spatjes regen vallen, begeeft een extra grote mensenstroom zich daarna richting TWO. Daar kan Chet Faker rekenen op een bomvolle tent. Nick Murphy, zoals de Australiër normaal gesproken door het leven gaat, vult met zijn mix van soul en elektronica een warm bad voor de inmiddels enigszins verkleumde festivalbezoekers. Na een stroeve start grijpt Murhpy, die vandaag wordt bijgestaan door een drummer en een gitarist, terug op zijn verleden. Doorbraakhit No Diggity laat het publiek opveren, waarna Drop The Game, een samenwerking met landgenoot Flume, de euforie compleet maakt. Daarna maakt Murphy het af met tracks van het goed ontvangen album Built On Glass, dat vorig jaar uitkwam. De wisselvalligheid van het album blijkt nu echter ook live. Chet Faker, goede baard trouwens, is al soepeler dan in Bitterzoet en op Lowlands, maar een te groot deel van de show bestaat nog uit vullers.

Niet dat er iets mis is met zijn sound trouwens. Murphy’s mix klinkt fris en ingenieus, met minimalistische elementen à la James Blake. Nog twee hits serveert de Australiër, die overigens een flinke handelingssnelheid vertoont op het podium. Het swingende, licht tropische Gold is de eerste. Daarna stuurt Murphy zijn bandleden het podium af en kruipt hij in zijn eentje achter de piano, zijn silhouet afgetekend door de slimme lichteffecten die de beste man vandaag laat zien. Een betoverende versie van hit Talk Is Cheap volgt als afsluiter van een hoogtepuntje van de eerste dag. Onze trommelvliezen waren er aan toe.

12. Fickle Friends
Fickle Friends is een vijftal uit het Zuid-Britse Brighton dat The 1975 had geheten als zangeres Natti een zanger was geweest. Het kwintet maakt muziek zoals die het best klinkt in 2015: indie met een elektronisch karakter. De band zelf komt al net zo fris en fruitig over als de fijne muziek, die het prima doet in het waterige middagzonnetje dat af en toe THREE binnen schijnt. De band heeft zichtbaar plezier in de show en eerdergenoemde jongedame spreekt meerdere malen haar dank uit richting het publiek.

Fickle Friends by Chris Stessens
Fickle Friends op Best Kept Secret 2015. Foto: Chris Stessens

De voorzichtigheid die bij Sue The Night nog aanwezig was is inmiddels verdwenen en het publiek danst op de onweerstaanbare pop van Fickle Friends. Could Be Wrong, de recente single van de band, is bijvoorbeeld een modern zomeranthem van jewelste. Fickle Friends blijkt goed te hebben opgelet de afgelopen jaren, want de band combineert elementen van verscheidene bands die kort geleden door wisten te breken. London Grammar, Haim, Chvrches, het eerdergenoemde The 1975… En toch heeft Fickle Friends een (hele fijne) eigen sound. Als die sound dan ook nog wordt verpakt in een handvol uitstekende tracks, zoals Swim en For You, is de buit helemaal binnen. Eén van dé ontdekkingen van Best Kept Secret 2015.

13. Gengahr
Package deals; ze horen er nu eenmaal bij op festivals heden ten dage. Ja, zelfs op Best Kept Secret. Tenminste, wij geloven niet dat het helemaal toevallig is dat Alt-J, Wolf Alice én Gengahr eerder dit jaar nog samen in de Heineken Music Hall speelden en nu allemaal op dezelfde dag van Best Kept Secret staan. Toch treden we met volle moet een redelijk gevulde FIVE binnen voor het optreden van de laatste uit dat rijtje, het Londense Gengahr dus.

De vier heren maken spookachtige soft-rock die door de uitgesponnen gitaarpartijen van John Victor en de falsetzang van Felix Bushe een psychedelische tint krijgt. De band brak dit jaar razendsnel door aan de hand van een aantal geslaagde singles en bracht kort voor Best Kept Secret dan eindelijk debuut A Dream Outside uit. Met dat album op zak zorgen de heren voor één van de leukste verassingen op Best Kept Secret.

De nummers, waarbij de singles boven de albumtracks uitsteken, vinden de  balans tussen intelligent en aanstekelijk. De ritmesectie is strak, waardoor eerdergenoemde Victor alle ruimte krijgt op de liedjes op fraaie wijze in te kleuren, met de nodige hulp van zijn effectenpedaal. De tracks, die allen het product zijn van een unieke sound, zijn opvallend fris en lichtvoetig, hetgeen uitstekend werkt in de inmiddels doorgebroken middagzon die zijn stralen naar binnen werpt.

Het enige minpunt is de eerdergenoemde zang van Bushe: die komt op bepaalde momenten in de set wat gemaakt en wel erg fragiel over. Waarom zingt de beste man continu in kopstem? Niet dat het onaardig klinkt, maar ons is het een klein raadsel. Toch zit de set van Gengahr vol met hoogtepunten, zoals gezegd voornamelijk in de gedaante van singles. Powder, Heroine, afsluiter She’s A Witch, doorbraakhitje Fill My Gums With Blood, zelfs Bathed In Light, dat oorspronkelijk maar een B-kantje was… Gengahr heeft er na vandaag een aantal nieuwe fans bij, zoveel is zeker.

14. Wolf Alice
Van een band die bezig is een hype op te bouwen naar een band die bezig is er een waar te maken. Een uurtje na Pretty Vicious beklimt het eveneens Britse Wolf Alice het podium van de grootste tent op BKS. De vierkoppige groep maakte al furore als voorprogramma van Alt-J en komt nu met debuutplaat My Love Is Cool. Waar de tracks van Ellie Rowsell & co. op dat album wat gladjes geproduceerd zijn, is de rauwe energie waarmee de band doorbrak live wel aanwezig.

Wolf Alice by Kasper Vogelzang
Wolf Alice op Best Kept Secret 2015. Foto: Kasper Vogelzang

Dat vertaalt zich in stevige indie, die de balans tussen melodieus en hard vindt. De vier Britten brengen die nummers overigens met gevoel voor show en bombast, zonder dat dat irritant wordt. Wel is het even wachten op een echte hit in de set van Wolf Alice. Die volgt uiteindelijk ongeveer in het midden van de set met het betoverende Blush, waarin de formatie speelt met folkinvloeden, dat een sterke tweede helft inluidt.

Met doorbraaksingle Bros, My Love Is Cool-leadsingle Giant Peach en het heerlijke Moaning Lisa Smile (dat overigens helaas ontbreekt op het album) sleept Wolf Alice de buit alsnog binnen. De belofte is gehouden, maar er is ook nog ruimte voor groei. Precies zoals het een jonge rockband als Wolf Alice toebehoort.

15. Pretty Vicious
De laatste dag van Best Kept Secret brengt niets nieuws onder de – nog altijd onvindbare – zon. De dag wordt namelijk opnieuw geopend door scheurende gitaren. Na Metz en God Damn is het deze keer aan het Britse Pretty Vicious om het vuur te ontsteken. Routineklus? Dat niet echt, want slechts een maand voor Best Kept Secret speelde het kwartet uit Wales voor het eerst live. De heren zijn dan ook nog niet volwassen.

Dat doet overigens niets af aan de show op Best Kept Secret. Pretty Vicious bouwt op eigen manier voort op de nostalgische sound van Britse rock, zoals die bijvoorbeeld eerder dit weekend ten gehore werd gebracht door The Libertines. Liedjes van het niveau van The Likely Lads heeft het piepjonge viertal, dat binnen de kortste keren werd getekend door Virgin EMI, nog niet, al doen vliegensvlugge singles als het recente It’s Always There en Cave Song het best goed in de redelijk gevulde TWO.

Het enthousiasme van de rockers leidt tot wat rommeligheid, dat we meteen maar afschuiven op een simpel gebrek aan ervaring. Verder is Pretty Vicious overigens allerminst aandoenlijk. De harde nummers bieden volop ruimte aan schreeuwerige zang en snerpende solo’s. Wij zijn nu al benieuwd naar het debuutalbum.

Foto top: Melanie Marsman

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s