Interview: Lonely The Brave

Lonely The Brave1

In 2009 herrees Lonely The Brave in het Britse Cambridge uit de as van een aantal bands die hun instrumenten aan de wilgen hingen. Aan de hand van de EP Backroads én een serie intense liveshows ontwikkelde de band zich al snel tot één van dé talenten binnen de Britse rockwereld. De band speelde op Glastonbury, Reading, Download en dit jaar op Pinkpop en Rock Werchter én was de support act van Bruce Springsteen en Neil Young.

Vorig jaar loste Lonely The Brave met debuut The Day’s War alle beloftes moeiteloos in. Off Tune sprak gitarist Mark Trotter over de sound van de band, de emotionele achtergrond van Lonely The Brave en de bijzondere videoclips van deze bijzondere band.


Jullie kwamen in 2009 bij elkaar toen bands waarin jullie eerder speelden uit elkaar gingen. Was het moeilijk om een overkoepelende sound te vinden?
“Niet echt eigenlijk. We hebben er nooit echt nagedacht over hoe we wilden klinken. We hebben er ook nooit over gepraat. We zijn gewoon samen gaan spelen en dat werkte eigenlijk meteen. Het was gewoon de uitkomst van dat scenario. Het is altijd helemaal natuurlijk geweest voor ons.”

Er ontstond al een enorme hype rondom Lonely The Brave lang voordat jullie het debuutalbum The Day’s War uitbrachten. Legde dat extra druk op het creatieve proces achter die plaat?
“Ik denk van niet. We hadden het album al lang af voor we het uitbrachten. We zouden het eigenlijk zelf uit gaan brengen, maar doordat we veel konden optreden besloten we nog één keer te proberen een platenmaatschappij te vinden. Gelukkig ging Hassle Records met ons aan de slag in Groot-Brittannië en daarna werden we getekend door Columbia Records. Daardoor liep de albumrelease wat vertraging op, maar wel om de goede redenen. We voelden dus niet echt meer druk, want we hadden het al af en er was geen mogelijkheid meer om alles opnieuw te doen.”

Jullie begonnen natuurlijk in kleine clubs, maar hebben nu gespeeld op festivals als Glastonbury en Reading en als voorprogramma voor Bruce Springsteen, Neil Young en Deftones. Worden jullie zenuwachtiger voor shows nu de zalen groter worden?
“Hoe meer we het doen, hoe minder nerveus we worden. De gezonde spanning is er wel, maar als je voor het eerst speelt kan die spanning heel negatief uitpakken. Nu zorgt dat er juist voor dat ik opgewonden raak als het bijna showtime is. Ik doe iets heel gaafs en ik ben heel gelukkig dat ik dat mag doen. Grote shows zijn heel gaaf, maar we vinden het ook geweldig om in kleine zalen te spelen. Dat kunnen echt unieke shows zijn.”

Jullie liveshows worden beschreven als heel intens en emotioneel. Is het voor jullie net zo makkelijk om een groot publiek te bereiken als een klein publiek?
“Dat is een goede vraag. Ik denk er niet echt zoveel over na. Bij een groot publiek hangt er wel een andere sfeer en je moet er wel enigszins over nadenken hoe je daarmee om wil gaan. Uiteindelijk kunnen wij toch alleen maar doen wat we doen. We verliezen ons best vaak in onze muziek. De helft van de tijd speel ik met mijn ogen dicht. Dan is het soms wel even schrikken als ik ze open doe, haha. “Jezus, wat zijn er veel mensen hier!” Je kan alleen je best doen.”

Lonely The Brave2

Ik weet zeker dat je deze vraag bij ieder interview moet beantwoorden, maar ik ga hem toch stellen. Iets wat altijd op zal vallen bij jullie shows is jullie ongebruikelijke opstelling, met zanger David Jakes aan de zijkant of achterkant van het podium. Is dat voor jou en de andere bandleden ooit een probleem geweest?
“Die vraag heb ik nou nog nooit gehad, haha. Het is altijd zo geweest. Ook hier hebben we eigenlijk nooit met elkaar over gepraat. Om eerlijk te zijn maakt het me niets uit waar Dave staat, zolang hij zich maar comfortabel voelt op het podium. Zolang hij zingt vind ik alles prima. Hij zou kilometers verderop kunnen staan en dat zou me niets uitmaken, haha.

Het is iets wat anders is aan ons. Sommige mensen begrijpen dat, sommige mensen begrijpen er helemaal niks van. Dat is oké. Veel mensen verwachten een frontman te zien die op en neer springt en een microfoon heen en weer slingert, maar dat is bij ons niet zo. Wij zijn niet die band, we zullen die band nooit zijn en daar zijn we blij mee.

Ik doe nu het frontman-ding, ik praat tegen het publiek en introduceer de nummers. Om eerlijk te zijn ben ik daar ook niet de grootste fan van. Niemand van ons eigenlijk. We schrijven en spelen gewoon graag muziek en dit is daar een noodzakelijk onderdeel van. Ik haat het niet, maar ik vind het wel moeilijk.”

Ik heb veel foto’s voorbij zien komen van tattoos van jullie liedteksten. Waarom denk je dat juist jullie teksten zich daar zo goed voor lenen?
“Ik denk omdat de teksten gaan over dingen die bijna iedereen in zijn leven meemaakt. Dave schrijft over alledaagse dingen die echt gebeuren. Hij is een geweldige tekstschrijver. Teksten zijn wat mij betreft het belangrijkste deel van een nummer. Hij is erg speciaal. Mensen kunnen zich identificeren met wat hij probeert te zeggen en met de muziek die we spelen. Het is echt een eer voor ons dat mensen de teksten hun hele leven als een tattoo met zich meedragen. Dat is geweldig.”

Jullie fans zijn sowieso heel toegewijd, hè? Ik heb bijvoorbeeld ook mensen gezien die het leren jack uit de video voor Trick Of The Light zelf hebben nagemaakt.
“Ja, daar zijn er een paar van. Onze vriend Kris in België – hoi, Kris, als je dit leest – heeft er een en hij ziet ons zo vaak hij kan. We hebben geluk met onze geweldige fans, ze zijn fantastisch.”

Jullie muziek is heel groots en bombastisch. Daardoor doet het bij vlagen denken aan bijvoorbeeld klassieke muziek of een soundtrack van een film. Als je met Lonely The Brave een nieuwe soundtrack zou mogen schrijven voor een bestaande film, welke zou dat dan zijn?
“Oeh, dat is een hele goede vraag. Ik hou van soundtracks, ik ben echt verslaafd aan soundtracks en klassieke muziek. Ik ben dol op strijkers en piano’s. Het zorgt ervoor dat nummers visueel klinken, als je begrijpt wat ik bedoel. Ze zorgen dat je dingen ziet, alleen de beste nummers kunnen dat. Maar films… Dat is een hele moeilijke vraag, zeg. Ik ga voor Apocalypse Now! Dat duurt drie en een half uur, dat is ongeveer drie albums aan materiaal. Maar er die film bevat echt een aantal klassiekers!”

Nu we het toch over de samenkomst van audio en video hebben… Jullie videoclips zijn ongelofelijk bijzonder. The Blue, The Green vertelt het verhaal van een kankerpatiënt, Trick Of The Light gaat over relatieproblemen en Backroads heeft te maken met de revolutie in Oekraïne. Hoe komen deze video’s tot stand?
“We hebben erg veel geluk gehad om met geweldige mensen samen te mogen werken. Ik vind video’s het moeilijkste onderdeel van wat we doen. Het kan heel moeilijk zijn om iets goed neer te zetten. De mensen die met ons samengewerkt hebben begrijpen het gevoel, ze begrijpen de nummers. De video die we in Oekraïne hebben opgenomen is niet echt een politiek statement van onze kant eigenlijk. Het gaat gewoon over een groep vrienden die in die moeilijkheden verkeert en die hun vriendschap gebruikt om daar doorheen te komen.

Greg, de regisseur van de video, was op het centrale plein in Kiev toen de revolutie begon. Het gevoel dat Backroads overbrengt herinnerde hem aan het gevoel dat hij toen had. Hij kwam met dat idee en we vonden het briljant. Met het artwork voor ons album werkte het hetzelfde. We benaderen een aantal mensen, geven ze het songmateriaal en zeggen daarna: “Doe ermee wat je wil.” Ze komen dan terug naar ons met hun ideeën.

The Blue, The Green is wat dat betreft anders, omdat dat nummer enorm persoonlijk is voor Dave. Dat nummer staat een stuk dichterbij. De mensen waarmee we samenwerken zijn echte kunstenaars en we zijn heel blij dat we de kans hebben om met ze te werken.”

De video’s passen ook stuk voor stuk uitstekend bij de nummers. Er is sprake van moeilijkheden, maar ook altijd sprake van een dunne lijn hoop.
“Ik ben het echt volledig met je eens. Dat is iets dat we zelf ook heel vaak hebben gezegd. We hebben altijd het gevoel dat we nogal deprimerende nummers schrijven, maar als we ze terugluisteren vinden we altijd weer dat kleine beetje hoop. We hebben zelf ook geen flauw idee waar dat vandaan komt.”

Jullie muziek en jullie teksten zijn heel natuurlijk en eerlijk. Hebben jullie er ooit moeite mee gehad om jezelf zo bloot te geven op het podium?
“Ik denk dat dat makkelijker ligt voor mij en de jongens die instrumenten bespelen. Natuurlijk schrijf je als je in een band zit over dingen die je meemaakt. Ik weet wat de nummers voor mij betekenen, maar iemand in het publiek weet niet waar mijn gitaarmelodie over gaat. Met teksten is dat heel anders. Die zijn vaak enorm personeel.

Ik heb zelf ook weleens teksten geschreven en ik vind het nog steeds een geweldige kunst. Ik vind het heel moeilijk om volkomen eerlijk en persoonlijk te zijn, dat is iets wat Dave enorm goed doet. Aan de andere kant houd ik ook van nummers waarvan je niet precies wat het onderwerp is. Het belangrijkste is dat je weet wat die nummers voor jouzelf betekenen. Ik zou je niet kunnen vertellen wat het onderwerp is van een aantal van mijn favoriete nummers, maar ik weet wel wat ze voor mij betekenen. Dat is de schoonheid van muziek, denk ik. Je neemt eruit op wat je nodig hebt. Als onze muziek dat teweeg brengt, dan vind ik dat we ons werk goed doen.”

Jullie zijn dit jaar al een paar keer in Nederland geweest. Zijn er veel verschillen tussen touren in Europa en touren in Groot-Brittannië?
“Gek genoeg zijn alle landen heel verschillend. Dat is best vreemd, want je rijdt eigenlijk alleen over een onzichtbare grens heen. Het is geweldig voor ons om in Nederland te spelen en dat zeg ik niet alleen maar omdat ik nu met jou praat. Amsterdam is geweldig, we zijn zo blij dat we de kans hebben gekregen om daar te spelen. Iedere keer dat we daar gespeeld hebben was geweldig. Er wordt heel goed voor je gezorgd.

In Groot-Brittannië is dat heel anders. Sommige zalen doen dat wel, maar anderen een stuk minder, om het politiek correct te zeggen. We hebben zoveel mazzel dat we doen wat we doen. We krijgen de kans om over de hele wereld te reizen en muziek te maken. Maar Nederland, man… Ik zou graag in Amsterdam wonen. Als ze me een huis aanbieden, dan zit ik er morgen in, haha.”

Begin juni komen jullie met de Victory Edition van The Day’s War. Die versie bevat een aantal nieuwe tracks en een aantal bewerkte nummers. Wat is het idee achter de release?
“Er waren veel mensen die ons vroegen wanneer we met nieuw materiaal zouden komen en wanneer het nieuwe album uit zou komen. Het volgende album is nog ver weg. We hebben tenslotte pas een jaar geleden The Day’s War uitgebracht. We wilden wel nieuwe muziek aan onze fans laten horen, bijvoorbeeld de nummers die we al een tijdje live spelen. Er staan vier gloednieuwe nummers op de plaat. We hebben ook een aantal redux-versies opgenomen, omdat dat iets was dat we altijd al een keer wilden doen.

We hebben wel vaker akoestische versies van onze nummers gespeeld. Een aantal nummers hebben we nu helemaal uit elkaar gehaald en in een andere structuur opnieuw opgenomen, met andere instrumenten zoals piano’s en strijkers. Het is voor ons ook heel leuk. Zoals gezegd was het album voor ons al een paar jaar oud toen het uitkwam. Voor iedereen voelde het gloednieuw, maar wij spelen die nummers al heel lang.

Hierdoor kunnen we iets nieuws doen. We zijn sindsdien veranderd, als muzikanten en als mensen. Het is een leuke manier om te experimenteren met onze nummers. Nummers hoeven niet altijd hetzelfde te zijn: er zijn veel verschillende live-versies bijvoorbeeld. Op deze manier konden we die alternatieve versies van bepaalde nummers in de studio opnemen. Het was een uitdaging en we zijn er erg trots op.”

Er zijn inderdaad veel dingen veranderd. Denk je dat dat het geluid van het volgende album of van de toekomst in het algemeen zal beïnvloeden?
“Ja, absoluut. We begonnen als een viertal en zijn nu een vijftal. Daardoor zijn er nog meer mensen die hun ideeën en inspiraties meebrengen naar de band. Ross (Smithwick, red.) is een geweldige gitarist en songwriter. We zijn blij dat hij er nu bij is. Toch zullen de nummers altijd wel als ons klinken. We weten hoe we willen klinken en zo gebeurt het gewoon. Natuurlijk zal dat ook wel wat veranderen. Als je steeds dezelfde muziek blijft spelen ga je jezelf en alle anderen vervelen. De beste bands beginnen ergens en eindigen op een compleet andere plek. Hopelijk kunnen wij dat ook bereiken.”

Meer over Lonely The Brave
Officiële website
Facebook
Twitter

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s