New album: Muse – Drones

NEW ALBUM
Muse
Drones
(Warner Bros)

Muse

Een nieuw album van Muse brengt standaard wat teweeg in de wereld van popmuziek. Op The 2nd Law en The Resistance zocht het Britse trio aan de hand van orkestrale symfonieën en moderne EDM hoorbaar naar bombast. Voor zevende plaat Drones kondigden Matt Bellamy en de zijnen een andere aanpak aan. Back to basics, voor Muse-begrippen dan. De politiek getinte verhalen van het trio worden dit maal gevat in één plot.

De hoofdpersoon valt, zoals vrijwel altijd in de verhalen van Muse, ten prooi aan onderdrukking door het systeem. We maken kennis met hem door middel van de eerder uitgebrachte single Dead Inside, die met zijn minimalistische en elektronische sfeer wat doet denken aan Panic Station van The 2nd Law.

Daarna wordt echter snel duidelijk dat Drones geen kopie van zijn voorganger is. Comebackhit Psycho galmt door de ruimte met zijn springerige gitaarrefrein. Het is op Drones allemaal wat simpeler, zeker in vergelijking met ander Muse-materiaal. Ook tekstueel heeft de formatie een stapje terug gedaan. De boodschap is hetzelfde, de verpakking wat eenduidiger.

Dat dat niet per se negatief is wordt door tracks als Psycho duidelijk. Muse draait niet op de hete brei heen maar bouwt zijn gitaarmuren met dodelijke precisie dicht. Iedere track bevat wel een riffje, een basloopje of een solo die ervoor zorgt dat we haast medelijden met alle andere rockbands.

Drones

Op bepaalde momenten voelt Drones als de beste plaat die Muse op dit moment had kunnen afleveren. Het album is een dynamische compliatie van de kleurrijke stijl van de band. Psycho is gebaseerd op Absolution-hit Stockholm Syndrome, het euforische Mercy doet juist denken aan popklassiekers als Starlight of Uprising. Weer is de riff niet bijzonder ingewikkeld, maar weer is hij raak, met een hoofldetter r.

Het unieke stemgeluid van Matt Bellamy schiet opnieuw alle kanten op, ondersteund door de solide instrumentatie op de plaat. Na de drie openende singles volgen de albumtracks. Op kop het ziedende Reapers, waarin het gitaarwerk van Bellamy legendarische proporties aanneemt. De Brit doet denken aan Van Halen en AC/DC, hetgeen te verklaren is door de betrokkenheid van producer Mutt Lange bij deze zevende plaat.

Naast nieuwe bronnen van inspiratie is ook de naam van Queen opnieuw niet te vermijden. Op het epische The Handler bijvoorbeeld, één van de spannendste nummers die Muse ooit maakte. Voornamelijk het middenstuk van de sterke track nadert de perfectie. De spanning die Muse in de nieuwe nummers heeft weten te vangen draagt bij aan de filmische sfeer die het conceptalbum met zich meedraagt.

Muse 2

The Globalist is een uitgesponnen meesterwerk dat gebaseerd is op eerdere hit Citizen Erased. Ook de zoetere kant van Muse wordt op Drones echter niet vergeten, zo blijkt uit het U2-achtige Aftermath. Defector, dat aansluit op een speech van John F. Kennedy, is een euforische ontploffing van bombast, terwijl Revolt misschien wel het meest optimistische nummer is dat Muse ooit maakte. Met het titelnummer sluit het drietal de plaat af op haast sacrale wijze, met betoverende en Gregoriaans aandoende samenzang.

Muse is uitgegroeid tot een band die niet langer bijzonder hoeft te doen om bijzonder te zijn. Juist door een stapje terug te doen ontwikkelt het trio zichzelf op Drones nóg verder. Als je Muse heet, is dat op zich al een historische prestatie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s